زنجیر خوردنی!

امروز ویدئویی از صفحه آقای امین اسکندری به دستم رسید که در آن جوانی با زنجیر هنرنمایی می کرد. زنجیری که ما بیشتر آن را با دعواهای خیابانی می‌شناسیم، در دست او به ابزاری برای مهارت، تمرکز و نمایش بدل شده بود. دیدن آن، مرا به سال‌ها پیش برد؛ به روزی که فکر می‌کردم این زنجیرها خوردنی است، حداقل من که فقط بلد بودم بخورم!

عصر تابستان بود. مثل روزهای دیگر در پارک شهر قدم می‌زدیم تا برسیم پشت هتل هما و تمرینمان را شروع کنیم. دو نوجوان لاغراندام، متلک‌گویان از کنار دخترها گذشتند و از روبه‌رو به ما نزدیک شدند.

آن روزها هجده نوزده ساله بودم. هر عصر تا آخر شب، گوشه‌ای از پارک می‌دویدیم و فنون یکی از سبک‌های کونگ‌فوی چینی را تمرین می‌کردیم.

فکر و ذکرمان ورزش بود. رشته استادمان شیمی بود و علاوه بر کونگ‌فو، ما را به درس خواندن هم تشویق می‌کرد.

یادش به خیر؛ استاد که آقا سیروس نام داشت، همیشه نصیحتمان می‌کرد: «توی ساکتان نانچیکو و شمشیر و چوب نگذارید؛ چون ذهنتان شما را به سمت استفاده از آن می‌برد.»

پدرم هم همیشه می‌گفت: «گناه کسی که چاقو توی جیبش حمل می‌کند، از کسی که چاقو می‌زند بیشتر است؛ چون حمل چاقو ممکن است به قتل منجر شود».

آن روز اما، من توی ساکم نانچیکو داشتم و علیرضا چوب کوتاه رزمی. سینه‌ها را جلو داده بودیم، ساک را با یک دست انداخته بودیم روی شانه و خودمان را کمتر از بروسلی و جکی‌چان نمی‌دیدیم!

چند قدم جلوتر با آن دو نوجوان سینه‌به‌سینه شدیم؛ چشم در چشم.

راه را خالی نکردند و ما هم کنار نرفتیم.

من و علیرضا این صحنه را صد بار در ذهنمان و در گفت‌وگوهای بعد از تمرین مرور کرده بودیم و آمادگی ذهنی‌مان کامل بود!

نگاهی به علیرضا کردم و او هم با نگاه قدرتمندش به من تأییدیه و انگیزه داد. با شانه راست به یکیشان ضربه زدم تا راه را برای خودم باز کنم.

ضربه‌ام آن قدر قدرت داشت که باید زمین می‌خورد؛

اما نخورد.

مثل میخ ایستاد و تکان نخورد.

فحش داد. خواستم نانچیکو را از ساک بیرون بیاورم که آن دو نوجوان، زنجیرهای فنری‌شان را از جیب درآوردند و ما دو تا خرس گنده را چنان زدند که جز صورت، جایی از بدنمان باقی نمانده بود که کبود نشده باشد!

كل واقعه سی ثانیه طول کشید. آن‌ها ناپدید شدند و ما ماندیم و غروری که حسابی زنجیر خورده بود

از آن روز، به جای نانچیکو، قلم گذاشتم در جیبم.

 

مهدی میرعظیمی

معمار روایت



   نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید مدیر سایت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.